Od X w. w Europie, a w Polsce od XIII w. rzemieślnicy tworzyli własne organizacje zwane cechami. Cechy ustalały ceny na wyroby, czuwały nad szkoleniem młodych rzemieślników, starały się o ulgi podatkowe. W przypadku wojny cechy miały obowiązek odpierania ataków wroga na gród czy miasto. Początkowo cechy odgrywały dużą rolę w rozwoju kraju. Później jednak, gdy coraz bardziej doskonalono narzędzia i maszyny, cechy broniły się przed tym co nowe. Walka rzemieślników z nowymi sposobami wytwarzania na nic się jednak nie zdała. W XIII i XIV w. we Flandrii (obecnie Belgia) i we Włoszech zaczęły powstawać pierwsze, niedoskonałe jeszcze manufaktury, których wyroby wyparły wiele wyrobów rzemieślniczych. Na ziemiach polskich manufaktury pojawiły się w XVI w., a ich rozkwit przypada na XVIII w. Rzemiosło straciło wtedy swoje dawne znaczenie, zmieniła się jego rola.

W regionie świętokrzyskim rzemiosło podobnie jak w Europie było pierwszą formą produkcji przemysłowej i usługowej. Zapisy pochodzące z 1502 roku, informują między innymi o powstaniu cechu szewców, a 1606 cechu rzeźników. Dynamiczny rozwój miast stwarzał w wieku XVI - XVII sprzyjające warunki dla rozwoju rzemiosła i cechów. Po I wojnie światowej oprócz istniejących już cechów powstały Izby Rzemieślnicze.

Z mocy prawa przemysłowego w roku 1929 powstała Izba Rzemieślnicza w Kielcach jako Organizacja Samorządowa Rzemiosła. Kielecka Izba obecnie jest jedną z 26 Izb w Polsce wchodzących w strukturę organizacyjną Związku Rzemiosła Polskiego. Funkcjonowanie Izby opiera się na przepisach ustawy o rzemiośle oraz na własnym statucie i obejmuje swym działaniem cechy, spółdzielnie i jednostki gospodarcze z województwa świętokrzyskiego i część województwa podkarpackiego.